شب بارانی من

ان شرلی پسری با موهای مشکی

برنامه ها همش به هم خورد نه استخری نه ... ولش کن اصلا.

اسمون از بعد ازظهر بغض عجیبی داره چشم به راه بارون نشستم اما مگه میباره قسم به خودت اگه نیای امشب دیگه خشک میشم خشک خشکه خشک...

این چند وقته همه چیز بر وقف مراده هر چی میخوام تغریبا همون میشه اما نمیدونم با این دل الکی بهونه گیر چه کنم نمیدونم این چند وقته چش شده؟ خوب اینم خوب میشه لابد.

خیلی سخته این همه درباره ی بحران ارتباط بنویسی بعد همون موقع که داری مینویسی دعوتت کنن بگن علی بلند شو بیا کرج همه جمعیم بعد تو بگی نه! اخه خاک بر سر من کنن نمیدونم چند وقته چمه واقعا نمیدونم عجب عصری شده ها یه اسمون ابری قرمز من این پشت با یه عالمه کتاب و کاغذ باید نقاشی بکشم اما دستم به کار نمیره باید بنویسم دستم به نوشتنم نمیره ...

خدایا تو بگو من چمه؟

این خواننده ی مکزیکیم که هی زیر گوش من میخونه امو میو امو میو... صداش توی خونه ی خالی میپیچه...

اینم از شعر امروز این شعرو اون قدر خوندم که حفظ شدم امیدوارم لذت ببرید:

ﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺳﻪ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎﯼ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺟﻤﻠﻪﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ...
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻐﺾﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻟﺮﺯﯾﺪﻥ ﭼﺎﻧﻪﺍﺕ ﺑﻔﻬﻤﺪ...
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﻟﺮﺯﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ...
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﯼ، ﺑﻔﻬﻤﺪ...
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪﮔﯿﺮ ﺷﺪﯼ ﺑﻔﻬﻤﺪ... ...
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﺩﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ و ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺑﻔﻬﻤﺪ...
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﯼ...
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ...
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﮕﯿﺮﯼ...
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ...
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭﯾﺪﻥ،ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ...
ﺁﺭﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ...

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱۱/٢ساعت ٥:٢٥ ‎ب.ظ توسط علی اماده| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین