شب بارانی من

ان شرلی پسری با موهای مشکی

 باران می آمد

خوب در یادم هست،
آن شبی را که در خلوت آن کوچه ی تنگ
من و تو پرسه زنان
بی توجه،
به چشمان تر آسمان
به خیال خودمان،
(زیر رقص باران) می رفتیم.
دست هر یک به دستان دگر،
گره از عشق خورده
بر لبان من و تو جاری بود، خنده ی شیرینی
و تو گویی که همه غصه به دل ها مرده
کو دلی افسرده؟!
من و تو غرق ز دنیایی سراسر خوبی، یکرنگی
و به دور از همه احساس بدی، دلتنگی...

نوشته شده در ۱۳٩۳/٧/۱٥ساعت ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ توسط علی اماده| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین